Dunno’s Roundabout

Draft #1

2009-04-04T15:19:00.000+03:00

Ξημέρωμα, κι ανοίγω τις κουρτίνες στο δωμάτιο για να προλάβω το πρώτο φως. Αφήνω τα μάτια μου ανοιχτά μέχρι να στεγνώσουν. Είδα τον ήλιο να ανεβαίνει και δεν έχασα ούτε μια αχτίδα. Είδα τον κόσμο να επιστρέφει στην ύπαρξή του και δεν έχασα ούτε μία αναγέννηση. Ανοίγω το παράθυρο κι αναπνέω τον καινούργιο αέρα. Ντύνομαι στα μαύρα και τραβάω όλο το φως επάνω μου...μέσα μου!Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, κι ύστερα μέσα. Ο κόσμος είναι πανέμορφος. Ανοίγω τα χέρια μου στον ουρανό και για μια στιγμή νοιώθω τον άνεμο να με σηκώνει από τα πόδια μου.

Σούρουπο, και προχωράω μόνος σε ένα ατέλειωτο πεζοδρόμιο. Δίπλα μου μια σειρά από ατέλειωτες πολυκατοικίες, κι απέναντί μου τίποτα. Κοιτάζω αριστερά και θυμώνω που το πανύψηλο τσιμέντο μου κρύβει τη θέα. Κοιτάζω δεξιά και μελαγχολώ που όλα φαίνονται τόσο άδεια. Συνεχίζω να προχωράω χαζεύοντας τα κουδούνια στις πόρτες. Ονόματα περνούν μπροστά από τα μάτια μου, και ήχοι χτυπούν μεσ' στο μυαλό μου. Μέχρι που σε μία πολυκατοικία, η πλάκα με τα πολλά κουδούνια δεν υπάρχει, παρά μόνο ένα κουμπί. Ένα μικρό στρογγυλό λευκό κουμπί και τίποτα άλλο. Κοντοστέκομαι...κοιτάζω αριστερά...κοιτάζω δεξιά...πίσω μου και μπροστά! Απλώνω το χέρι μου και το πιέζω απότομα, για μιά στιγμή μόνο και μετά αρχίζω να τρέχω σα μανιακός. Οι πολυκατοικίες από τα αριστερά και το κενό από τα δεξιά τρέχουν μαζί μου. Στο πρόσωπο μου προσπαθώ να πνίξω ένα χαμόγελο, αλλά δε μπορώ.Κι ύστερα έρχεται το γέλιο. Κι ύστερα το γέλιο γίνεται τόσο δυνατό που με αναγκάζει να σταματήσω, γιατί δεν έχω άλλη ανάσα για τρέξιμο. Μόνο για γέλια...ήταν τόσο απλό!

Βράδυ, και γεμίζω την μπανιέρα με καυτό νερό. Ανάβω κεριά με άρωμα λουλουδιών και σβήνω το φως. Βγάζω τα ρούχα μου γρήγορα, μα ξαπλώνω στο νερό αργά. Νοιώθω τη ζέστη να προχωράει ηδονικά πάνω στο δέρμα μου, και συγχρόνως κάθε μου κύτταρο ανατριχιάζει βασανιστικά μπροστά στον επικείμενο πνιγμό του.Τα κεριά φωτίζουν αρκετά για να βλέπω το ταλαιπωρημένο μου κορμί, αλλά βυθίζουν στη σκιά τους το υπόλοιπο δωμάτιο.Στα χέρια μου σφίγγω ένα ξυράφι κι απ' τα δάχτυλά μου κυλά το πρώτο αίμα. Κοιτάζω αριστερά...κοιτάζω δεξιά...και γέρνω το λαιμό μου μέχρι να ρίξω μια ματιά και πίσω, και μπροστά. Βυθίζω τα χέρια μου κάτω από το νερό, είναι πιο εύκολο έτσι, είχα ακούσει. Η καρδιά μου σταματά και ξεκινά απότομα και πάλι το ίδιο. Οι φλέβες μου τινάζονται από τη μία άκρη μέχρι τα δάχτυλα. Γεμίζουν και αδειάζουν. Στο πρόσωπό μου προσπαθώ να στεγνώσω ένα δάκρυ, άλλα δε μπορώ. Κι ύστερα έρχονται τα κλάματα. Κι ύστερα τα κλάμματα γίνονται τόσο δυνατά που μ' αναγκάζουν να σταματήσω να αναπνέω γιατί δεν έχω άλλο χρόνο για ζωή. Μόνο για θάνατο...ήταν τόσο απλό!

Abre los ojos

2009-01-27T22:01:00.001+02:00

Song Fifteen

Δεν ξέρω που είμαι. Νοιώθω τη γη να τρέμει αλλά το φως δε με βοηθά να δω αν η δόνηση ανήκει στη φαντασία μου. Απλώνω τα χέρια μου να βρω κάποιο στήριγμα που θα με κάνει να αισθανθώ ότι ανήκω σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου, αλλά οι τοίχοι του δωματίου δεν πλησιάζουν καθόλου. Σε ένα ατέλειωτο κέντρο ψάχνω για κάτι οικείο, αλλά ο χώρος είναι άδειος απ' άκρη σ' άκρη. Κάνω να προχωρήσω κι όμως στα πόδια μου δεν αισθάνομαι την αλλαγή. Μόνο το τρέμουλο, που με κάνει να ακροβατώ ακόμα κι όταν πιστεύω πως μένω ακίνητος. Κι ένα καταραμένο φως μέσα στα μάτια μου!Κάθε φορά που τα κλείνω αισθάνομαι πως σκοτεινιάζει, μα σαν τα ανοίγω γίνεται μεμιάς πιο λαμπρό απ' όσο μπορώ να αντέξω. Προτιμώ το σκοτάδι από την τύφλωση, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ανοίξω τα μάτια και θα αρχίσω να βλέπω γύρω μου. Με την ανάγκη κάποια στιγμή το φως να είναι όσο πρέπει, για να μου αποκαλύψει τα εμπόδια που με κρατούν δέσμιο του κενού δωματίου. Ούτε πιο λαμπρό, ούτε πιο σκοτεινό...

Μένω λοιπόν, με μάτια κλειστά, να ονειρεύομαι χωρίς να κοιμάμαι... Ακούω θορύβους σαν από αντικείμενα που σπάνε δίπλα στα πόδια μου, κι όμως μόνο τον αέρα νοιώθω στο δέρμα μου. Όσο πάει βυθίζομαι ολοένα και πιο πολύ σε ένα κυκεώνα απελπισίας. Νοιώθω τα χέρια μου αλλά δεν αγγίζω τίποτα, νοιώθω τα πόδια μου αλλά φοβάμαι να κάνω ένα βήμα, νοιώθω τα μάτια μου αλλά βλέπω μόνο μέσα από τα κλειστά μου βλέφαρα, ακούω τη φασαρία αλλά οι ενδείξεις την ανάγουν σε ψευδαίσθηση. Κάνω να γλύψω τα μαλλιά μου για να βεβαιωθώ ότι δεν αχρήστευσα όλες τις αισθήσεις μου, μα μάταια...

Ποιός με σκότωσε και δεν μου το είπε; Ποιός μου στέρησε το δικαίωμα να διαφύγω στα δικά μου όνειρα; Ποιός με εγκλώβισε σε τούτο τον εφιάλτη;

Ησυχία!Μαζί με τ' άλλα σταμάτησα να αισθάνομαι και το δυνατό φως. Μήπως αρκεί μια κίνησή μου για να αλλάξω τα πάντα; Μήπως τελικά έπεσα θύμα της ίδιας μου της ακινησίας; Άραγε είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή;

3...2...1...

Ένα δειλινό στο βράχο!

2008-10-03T21:34:00.011+03:00

Song Fourteen

Ντύνομαι αόρατα κι ανηφορίζω για τον βράχο. Περπατώ δίπλα στα περασμένα βήματα, κι ακούω το κάλεσμα του αέρα, όλο και πιο έντονο. Μέχρι που φτάνω στον τόπο που με γέννησε, για να γίνω άλλη μια φορά ένα μαζί του.

Ένας άνδρας κρατά αγκαλιά ένα άδειο καρότσι. Κάπου στο βράχο μια γυναίκα χαρίζει τη δική της αγκαλιά στο παιδί του. Κάθεται και χαζεύει την πολή από ψηλά...κι η πόλη του παραδίνεται. Μ' αναμμένα τα ωραιότερα φώτα της του χαμογελά, κι όμως αυτός έχει μόνο μια ματιά να της χαρίσει. Κι έπειτα ανασηκώνει το διπλωμένο καρότσι στον κουρασμένο όμο του.

Ο αέρας δυναμώνει και φέρνει μαζί του μουσικές από μακρυά. Μια γιορτή κάπου ξεκινά, μα αυτός παλεύει με τον αέρα εκεί που τελειώνει η γη. Στέκεται στην άκρη και λίγο πιο πέρα η γυναίκα του του ψυθιρίζει σχεδόν μυστικιστικά να προσέχει. Την καθησυχάζει με μια αγκαλιά. Η προστασία στην αρσενική του φύση... η ευαισθησία στην ανδρική του καρδιά.

Είναι ξένος σε μια ξένη πόλη. Μόνος ανάμεσα σε τόσους, σ' έναν βράχο που στέκει χιλιάδες χρόνια να τον φυσούν οι άνεμοι. Χώμα, μάρμαρο και πέτρα, μια φωτογραφία κι ο ίδιος άνεμος που τον έφερε εδώ, ο ίδιος θα τον πάρει ξανά μακρυά. Άνδρες περνούν κουβαλώντας πράγματα με την οικογενειά τους, ή παίζουν θαρραλέα στην άκρη του γκρεμού, μα εκείνος απλός γεμίζει την ψυχή του με εικόνες κι αρώματα, με την ελπίδα μια αίσθηση αυτής της στιγμής να τον συντροφεύει για πάντα.

Μια γυναίκα ψάχνει για μια βολική θέση στις πέτρες και αφήνεται στην αγκαλιά της γης. Στην δική της αγκαλιά ένα μωρό, που δεν θέλησε να την αποχωριστεί. Κι εκείνη του χαμογελά συνέχεια. Τι κι αν δεν έχει ξαναδεί ποτέ μια τόσο όμορφη θέα, κρατά στην αγκαλιά της όλον τον κόσμο, και η ματιά της ξεφεύγει μόνο σαν κάλεσμα για τον άνδρας της που στέκεται ακόμα όρθιος κουβαλώντας τα απαραίτητα.

Στα αφτιά της φτάνει μια μουσική πρωτόγνωρη, μα τόσο φιλόξενη, που την κάνει δική της αμέσως. Σε μια στιγμή το μυαλό της αδειάζει, και το σώμα της αναζητά την αγκαλιά που την ολοκληρώνει. Με ένα ψίθυρο καλεί τον άνδρα της κοντά της, κι εκείνος διαβάζοντας την σκέψη της στον αέρα περνά τα χέρια του γύρω από τη μέση της. Χάνεται στην αγκαλιά του μέχρι που το τελευταίο φως του ήλιου τους ενώνει σε μια αχώριστη σιλουέτα.

Είναι ξένη σε μια ξένη πόλη.Σε ένα βράχο που κατάφερε να επιβιώσει τόσα χρόνια στους ανέμους, κλέβοντας κάθε στιγμή λίγο από την αγάπη που γεννιέται πάνω του. Σκύβει μέχρι που γίνεται ένα με τη γη, κι ακουμπάει την φωτογραφική της σε μία πέτρα που υψώνεται λίγο πιο ψηλά από τις άλλες. Πιάνει τον ήλιο λίγο πριν χαρίσει το φως του στο φεγγάρι. Και μένει εκεί ξαπλωμένη, προσπαθώντας να ρουφήξει κάτι από την μαγεία της γης αυτής, που θα μένει στο στήθος της μια γεμάτη αγκαλιά για πάντα.

Με το σκοτάδι αφήνω τη μισή καρδιά μου στο βράχο, και τελειώνω το ταξίδι αυτό. Όσος καιρός κι αν περάσει όμως, θα με περιμένει εκεί, μαζί με τις πέτρες. Να γεμίζει συναισθήματα, και να κλέβει μαγείες που σαν τις συναντώ, νοιώθω ολόκληρος ξανά.

Τα βήματα που κάναμε μαζί, η μυρωδιά του λαιμού σου στον αέρα, κι οι ψίθυροί σου στα αφτιά μου να ηχούν. Κι αν δεν έχουμε μια φωτογραφία από τον τόπο εκείνο, είναι γιατί τα χέρια μου δεν μπορούσαν να σ' αφήσουν από την αγκαλιά μου. Μιά μέρα θα γεμίσουμε το βράχο με τα παιδιά μας, μια μέρα θα παίξουμε κυνηγητό με τον αέρα. Μα ακόμα και τις μέρες που θα φεύγεις μακρυά μου, θα έχω την καρδιά σου στην καρδιά μου για πάντα.

Μέχρι την επόμενη φορά....
....δικός σου!

Φάντασμα στο ηλιοβασίλεμα...

2008-08-30T22:26:00.025+03:00

Song Thirteen
Καιρό τώρα βρίσκομαι χωμένος μέσα σε μια θάλασσα από νευρικά κύματα. Η υγρασία από συνήθεια με συντηρεί αντί να με κατατρώει, με κόστος τις παγωμένες μου αγάπες, που οπισθοχωρούν στο μοναδικό ζεστό μέρος του κορμιού μου, τις αναμνήσεις.

κι αν ταξιδεύω μέρες, όλα είναι ίδια σε τούτο το βυθό.
κι αν τα χρώματα αλλάζουν με την θέση του ήλιου, μόνο μια ανάσα από ουρανό παίρνω και πάλι μέσα...

γυμνός στην υγρή φυλακή μου.

Το φως αγνοεί την υπαρξή μου, κι αν τύχει και περάσεις δίπλα μου, δεν θα το καταλάβεις. Μόνο τα δεσμά που με κρατούν, οδηγούν το βλέμμα σου στους κύκλους που οι αναπνοές μου αφήνουν στο νερό, κι όμως η περιέργειά σου σβήνει σύντομα, σα να προσπερνάς ένα σκουπίδι που κάποιος ξένος έριξε σε θάλασσα που δεν κολυμπάς.

Τα ηλιοβασιλέματα μαρκάρουν τον περασμένο χρόνο, κι οι αυγές τις χαμένες ευκαιρίες.
Η ησυχία του δειλινού συνεχίζει να δίνει ελπίδες για έναν γλυκό θάνατο, το τέλος μιας εποχής, μια μικρή διαφυγή.

Στο σκοτάδι είσαι τυφλός, στο φως είμαι αόρατος.
Κι όμως εγώ συνεχίζω να παλεύω με το φως.

Κι αν στο επόμενο ηλιοβασίλεμα σταθείς λίγο και κοιτάξεις τα χρώματα της περασμένης μέρας, να χάνονται στις σκιές της θάλασσας, ίσως δεις μια μορφή που πασχίζει να διώξει την ανυπαρξία από πάνω της. Αλλά αν μπορέσεις να γυρίσεις την πλάτη σου στην πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, τότε σίγουρα θα φτάσουν στα αυτιά σου τρεμάμενες φωνές, προοίμια μιας ελπίδας έτοιμης να χαθεί. Πάρε με μαζί σου...

Αγχωμένος χορευτής

2008-07-02T01:58:00.012+03:00

Song Twelve
Κλείνω τα μάτια κι αφήνω ήχους εσωτερικούς να με οδηγήσουν στο κέντρο της ύπαρξής μου. Στριμώχνομαι σε μέρη με τοίχους κρύους που αφήνουν το κορμί μου να γλιστρήσει με δυσκολία ανάμεσά τους, χωρίς να αφήσει κάτι από την ουσία του πίσω. Παρασύρομαι από το αίμα μου, και μεσ'τις φλέβες μου αφήνω την οργή μου να πάλεται καθώς με φέρνει όλο και πιο κοντά στην ενέργεια που με κινεί.

Τα χρώματα ντύνονται στα μαύρα, και το κρύο σκιαγραφεί την μορφή μου. Θεε μου, σε τι μέρος έριξα την καρδιά μου; Καταδικασμένη να χορεύει σε νότες που δεν γεννούν τραγούδια, μόνο κυνηγούν να πιαστούν από χαμένους ρυθμούς. Κι όσο τρέχει να τις φτάσει, τόσο μαζεύεται ο χώρος που μ'αφήνει να αναπνέω και συρρικνώνομαι. Κι όσο παρακαλάω για ένα διάλειμμα, τόσο νοιώθω την τελευταία μου αναπνοή να μ'αποχωρίζεται μαζί με τον τελευταίο χτύπο.

Κάποια στιγμή ίσως αφεθώ κι αφήσω την καρδιά μου ήσυχη από εμένα. Κάποια στιγμή ίσως μάθω να ζω μαζί της ιδανικά. Μέχρι τότε όμως με μια βαθιά ανάσα παίρνω το ταξίδι ανάποδα και με κάθε νέα λέξη βρίσκομαι ένα βήμα πιο κοντά στο μυαλό μου. Εκεί τουλάχιστον τις περισσότερες φορές ορίζω τον χώρο όπως με συμφέρει.

Οι πόρτες ανοίγουν, είμαι σπίτι ξανά. Σε λίγο θα γυρίσεις κι εσύ παρέα με ένα όνειρο.

"Σαν ένα σημάδι που μου παρουσιάζεται για να φέρει γαλήνη στην μαύρη και άδεια μου καρδιά !" Μέχρι την επόμενη παύση... μέχρι την επόμενη ανάσα!

Searching for an alright start

2008-05-25T17:11:00.007+03:00

Song Eleven

Με τα χέρια μου βουτώ στο υποσυνείδητο, και φυτεύω ένα ακόμη άγχος εκεί. Στον αφανέρωτο κήπο του μυαλού μου θάβω ό,τι με κρατά από την ηρεμία μου κι ό,τι με σκλαβώνει. Μα σαν αργό δηλητήριο, ο χρόνος ωριμάζει καθετί παραγκωνισμένο, μέχρι που μια δύναμη ξεκινά να κατατρώει το κεφάλι μου από μέσα. Με συναισθήματα ασπίδες, την τσαλακώνω πρόχειρα, μέχρι να νοιώσω λίγο ελεύθερος να αναπνέω, μα σαν ελατήρια οι σκέψεις τινάσσονται παντού, μέχρι να επανέλθουν στο σημείο ισορροπίας τους. Ακόμα και τότε όμως ό,τι χάος προκλήθηκε, μένει σε μένα να το συμμαζέψω, κι άλλη μια φορά εγώ, επιλέγω να κάνω εκείνη την βουτιά. Και το υποσυνείδητό μου, γεμίζει με σπασμένα γυαλιά, από ανολοκλήρωτες επιθυμίες, και το μυαλό μου συνεχίζει το χαμό του, κι οι βουτιές μου καταλήγουν όλο και πιο τραυματικές.

Μια μέρα τα κομμάτια θα σκίσουν ό,τι με κρατά δυνατό, κι οι πληγές θα σταθούν αλυσίδες στην φυγή μου. Μια μέρα ίσως προσπαθήσω να μείνω αντιμέτωπος με τις φοβίες που αποφεύγω. Μια μέρα μετά το χάος, ίσω γυρίσω στο παρθένο σημείο ισορροπίας μου. Κάποια μέρα...

Χαμένη Ασφάλεια

2008-04-02T10:25:00.004+03:00

Song Ten

Ένας σκοτεινός διάδρομος ανοίγεται μπροστά μου και μία σάπια μυρωδιά με γραπώνει από το λαιμό. Κάνω το πρώτο βήμα και μέχρι να το καταλάβω έρχεται και το δεύτερο, και ξάφνου μια σπασμένη πόρτα αρχίζει να διαφαίνεται στο βάθος. Τα κύτταρα μου ταράζονται κι ένα τρέμουλο ταξιδεύει σ’ όλο μου το σώμα. Ξαφνικά μια σκιά γλιστρά δίπλα μου και το δέρμα μου παγώνει. Δεν ξέρω αν πρέπει να την αγγίξω, να την σταματήσω και να της ζητήσω να μου απολογηθεί γι’ αυτό το χάος, ή αν καλύτερα να της δώσω το χώρο να ξεφύγει με την ελπίδα ότι θα παρασύρει κι αυτήν την τρομακτική αύρα μαζί της.

Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ, ότι πατώ γίνεται σκόνη, και τα βήματα μου βιάζονται να βρουν κάτι στέρεο να σταθούν. Ότι προσπερνάω εξαφανίζεται και το μονοπάτι που ρίχτηκα να κυνηγώ δεν έχει γυρισμό.

Χαμένη ασφάλεια, σκέψεις που ποτίζουν μουντά το μυαλό μου, και μια καρδία που δεν ησυχάζει. Σκιά χαμένη μην γυρίσεις πάλι…

Τα γόνατά μου λυγίζουν, και το σώμα μου γίνεται ξαφνικά στενό για να χωρέσει την ψυχή μου. “Come back…. Come back…… Come back to me!

The story can resume!”

ΥΓ. Αφιερωμένο σε όλους όσοι ανοίγουν σπίτια, αυτοκίνητα,,,καρδιές, και φεύγουν χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω τους, με τα ξένα πράγματα κάτω από τα χέρια τους και την κλεμμένη ασφάλεια στην πλάτη τους.

Παγίδες...

2008-03-06T14:49:00.003+02:00

Song Nine

Μια αλυσίδα κρατάει το πόδι μου δεμένο στο ίδιο σημείο. Ένας βήχας γεμίζει το λαιμό μου και η φωνή μου χάνεται στον απόηχό του. Θέλω να σπάσω τα δεσμά μου και να έρθω κοντά σου, μα κάθε μου προσπάθεια με δένει πιο σφιχτά στην φυλακή μου.
Κλεισμένος μέσα σε τοίχους βαμμένους με αίμα από παλιούς αιχμάλωτους. Σιδερένια κεφάλια η μόνη συντροφιά κι οι φύλακές μου. Κάθε ανάσα μου βγαίνει με δυσκολία, και γραπώνεται από τον αέρα για να αποχωριστεί το αδύναμο σώμα μου.
Τα δάχτυλά μου δένονται στο κεφάλι μου που γεμίζει από θόρυβο, κι η καρδιά μου μην μπορώντας να ακολουθήσει όλους τους τρελούς ρυθμούς του σώματός μου επαναστατεί.
Νοιώθω να τρελαίνομαι…
Σηκώνω το κορμί μου και κάνω να τρέξω σαν αφηνιασμένος, μήπως κι η φυγή μου σπάσει τα δεσμά. Παραξενεύομαι που στο πρώτο βήμα τίποτα δεν μου αντιστέκεται, και στο δεύτερο το ίδιο. Βάζω όλη μου την δύναμη και αρχίζω να τρέχω όπως δεν έτρεξα ποτέ, με ένα μέρος του μυαλού μου να περιμένει το ξαφνικό τράβηγμα της αλυσίδας, και με όλη μου την καρδιά να γεμίζει με ανέλπιδη ελευθερία.
Σκοτεινοί διάδρομοι, γυμνά βήματα…
Άδεια δωμάτια, σπασμένα φώτα, η ζωή μου σε κύκλους.

Φώτα που σχίζουν το σκοτάδι στο ταβάνι σαν άστρα που πέφτουν, και άδειοι σωλήνες που σφυρίζουν με τους ήχους που αφήνω καθώς περνώ με ταχύτητα δίπλα τους. Ένας λαβύρινθος που όσο τον γυρνάω τόσο ξεδιπλώνεται, και μαύρες τρύπες που με περιμένουν σε κάθε στροφή.

Όσο και να τις αποφεύγω με περιμένουν κάτω από τα πόδια μου, μέχρι που πέφτω…
Νέα φυλακή! Αλυσίδες σε χέρια και πόδια, στόμα φιμωμένο. Στους τοίχους ολόγυρά μου καθρέπτες και το είδωλό μου ντυμένο στο δικό του αίμα. Το μυαλό επιστρέφει από την φυγή μου και ο πόνος επανέρχεται. Εγκλωβισμένος εδώ, δεν έφυγα ποτέ. Μόνο πέφτω….

Γράφω στο Σκοτάδι με Φως την Αγάπη μας

2008-02-13T20:48:00.005+02:00

Song Eight

Δυο κεριά είμαστε που καίμε την ίδια φλόγα. Δυο φλόγες που αναπνέουν μαζί.

Μια καρδιά μας ενώνει με την ζωή. Μια ανάσα που παίρνουμε μαζί.

Ένας κόσμος φτιαγμένος μόνο για μας. Μια ζωή που ταξιδεύει στα αστέρια.

Σταγόνες βροχής χωρίς φτερά...

2008-02-04T21:38:00.000+02:00

Άλλος ένας σταθμός.
Στην διασταύρωση της δύσης με την ανατολή.

Ένα ημερολόγιο ανάμεσα στα πόδια μου. Με χέρια τρεμάμενα το σηκώνω και επιχειρώ να το ξεφυλλίσω. Οι ημερομηνίες ξεκινούν στην μέση της ζωής μου και φτάνουν στο τώρα. Όλα αυτά τα αποτυπωμένα λόγια φαντάζουν τόσο γνώριμα, σαν κάποτε να κυκλοφορούσαν μέσα στο μυαλό μου, κι όμως τόσο ξένα σαν κάποιος άλλος να τα έκλεψε και να τα έκανε κείμενο δικό του.

«Τετάρτη 26 Μαρτίου 2003
Όταν ολόκληρη η ζωή σου κλείνεται σε μια στιγμή είναι πολύ δύσκολο να αντέξεις τις ώρες. Γιατί κάθε δευτερόλεπτο, ζεις το πάντα και το ποτέ. Γεννιέσαι, πεθαίνεις και γεννιέσαι ξανά. Φαύλος κύκλος… σαν ένα ρολόι του οποίου οι ώρες περνούν βασανιστικά αργά.»

Κλείνω τις σελίδες του και τις σφίγγω στην καρδιά μου.

Κοιτάζω αριστερά… το παρελθόν. Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Οι ράγες γλιστράνε προς μία κατεύθυνση. Η καρδιά μου γαληνεύει, το μυαλό μου αναπολεί…

Κόκκινο φανάρι.

Κοιτάζω δεξιά… το μέλλον. Το τραίνο με προσπερνά. Χαμένο το εισιτήριο, χαμένο το ταξίδι, χρόνος ανακατεμένος σε σταγόνες. Η καρδιά μου αγχώνεται, το μυαλό μου θολώνει.

Πορτοκαλί φανάρι.

Έχω ακόμα στα χέρια μου το ημερολόγιο. Τελευταία σελίδα…

«Δευτέρα 4 Φεβρουάριου 2008:
Τι περιμένεις…;»

Ο Μικρός Πρίγκηπας

2008-01-18T23:42:00.000+02:00

Song Seven
Ο ουρανός ντύνεται στα σκοτεινά χρώματα της φωτιάς καθώς το σκοτάδι τυλίγει ό,τι έχει απομείνει από τον ήλιο. Μέσα στους ασημένιους καπνούς που αφήνουν βιαστικά τις καμινάδες των εργοστασίων και ξεχύνονται στον αέρα, φαίνονται που και που μερικά αστέρια, που πασχίζουν να στείλουν το φως τους στη γη.

Μέσα στο λεωφορείο τα μικρά πράσινα φώτα φωτίζουν μόνο τον αέρα που τα χαϊδεύει αφήνοντας το σκοτάδι να γυρνά ανενόχλητο στον υπόλοιπο χώρο.

Ένας κύριος ψάχνει βολική θέση στο μαξιλαράκι του καθίσματος για να εναποθέσει το κουρασμένο του κεφάλι, που συντονίζεται με τις στροφές του τιμονιού και ζωγραφίζει αόρατα οχτάρια στον αέρα. Ένα «πάλι σε κίνηση πέσαμε», είναι αρκετό για να γεννηθεί μια μικρή κουβέντα μεταξύ δυο άγνωστων συνταξιδιωτών. Ο οδηγός σιγοτραγουδά τα τραγούδια που έπαιζαν τα ραδιόφωνα μιας άλλης εποχής, κι οι υπόλοιποι μεταφέρονται σιωπηλά όπου οι ρόδες τους πάνε.

Στην θέση 20 κάθεται μια φιγούρα προβληματισμένη.

-Έρχομαι σε σένα, είμαι δικός σου.
20:Το ξέρω, αν και ακόμα νοιώθω ότι γλίστρησες από κάποιο παραμύθι.
-Τι κι αν είναι έτσι. Τώρα είμαι εδώ, πες μου…
20:Είσαι στα αλήθεια εδώ;
-Πες μου…
20:Όταν έρθεις κοντά μου θα σ’ αγαπώ.

Επιστρέφω στην Αθήνα με λεωφορείο. Όλα μέσα είναι σκοτεινά και το βλέμμα μου ταξιδεύει πέρα από το τζάμι. Τα χρώματα έξω είναι μαγευτικά. Μέσα στο θολό του ουρανού χαζεύω τα αστέρια. Ζαλίζομαι γιατί μου φάνηκε πως είδα μια ομάδα απο πουλιά να σέρνουν στις ουρές τους ένα αστέρι και να το ρίχνουν στη γη. Μια μορφή μου τραβά την προσοχή ξανά μέσα στο λεωφορείο. Όσο με πλησιάζει γίνεται όλο και πιο καθαρή, μα μεμιάς πάλι βρίσκεται λίγο πιο πίσω και σκοτεινιάζει πάλι. Σαν ολόγραμμα ενός παιδιού που σβήνει…

Τότε λίγο πριν χαθεί, μου ψιθυρίζει σχεδόν τραγουδιστά:

lpp:Είμαι κομμάτι σου.
-Το ξέρω. Δεν μπορώ να σε φτάσω. Έρχεσαι κοντά μου και φεύγεις ξανά.
lpp:Τι νοιώθεις για μένα;
-Δεν υπάρχεις ακόμα.
lpp:Είμαι κομμάτι σου. Τι νοιώθεις για μένα;
-Σ’ αγαπώ…

Μετά δεν κατάλαβα τι έγινε. Είμαι στο σπίτι μου και δεν θυμάμαι πότε και πως βρέθηκα εδώ. Βγαίνω στο μπαλκόνι μου και κοιτάζω τα αστέρια. Ένα γλυκό χαμόγελο ψιθυρίζει ο ουρανός, και ξαφνικά ένα αστέρι φωτίζει λίγο περισσότερο από τα άλλα. Εκεί μια φιγούρα με χαιρετά. Μέσα στο μυαλό μου όλες οι σκέψεις μου σιωπούν και μια παιδική φωνή μου τραγουδά:

«Θα με περιμένεις…;»

Θα είμαι εδώ. Σ’αγαπώ.

Out of Time

2008-01-05T13:02:00.000+02:00

Song Six

Είμαι ξαπλωμένος πάνω στο ζεστό χώμα…πάνω στο κορμί μου νοιώθω το πιο ευχάριστο άγγιγμα. Ανοίγω τα μάτια μου για να σε βρω μέσα στην αγκαλιά μου και το όμορφο σου πρόσωπο να φωτίζει το δικό μου με το χαμόγελο του.

Ήρθες αυγή μου…

-ένα λουλούδι ανθίζει-

Σε σφίγγω πάνω μου μέχρι να φύγουν εκείνες οι πρώτες στιγμές μετά τον ύπνο, όταν τα όνειρα μοιάζουν ακόμα αληθινά. Είσαι εδώ…δεν χάθηκες και πάλι. Ακόμα κι όταν σηκώνομαι εσύ περπατάς δίπλα μου. Δεν σταματάς να μου χαμογελάς, κι εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ένοιωσα ξανά τόση ευτυχία. Ακουμπάς τα χείλη σου πάνω στα δικά μου, και το χέρι σου μπλέκεται στα μαλλιά μου. Το μυαλό μου ηρεμεί γιατί όλες τις άσχημες σκέψεις τις διώχνεις εσύ.

Με κάνεις ότι θες…είμαι δικός σου, ένα κουτάβι στην αγκαλιά σου. Σκύβεις και μου ψιθυρίζεις κάτι ‘…’

Το μυαλό μου τόσο καθαρό αφήνει την πρώτη αγνή σκέψη να ξεφύγει…

«Θέλω να μείνεις δίπλα μου για πάντα» σου απαντώ.

Μου λες ‘έχουμε μια μέρα μόνο’… κι όλες οι πλημμύρες του κόσμου περνούν μέσα από την καρδιά μου. Ήλιος και βροχή μαζί, το πρόσωπό μου γελά και κλαίει.

Με τα φιλιά σου σβήνεις τα δάκρυά μου, με πιάνεις από το χέρι κι αρχίζουμε να τρέχουμε μαζί. Με όλη μας την δύναμη, κι όλο μας το θάρρος, περνάμε θάλασσες και βουνά και πάλι θάλασσες, ζωγραφίζοντας την αγάπη μας στον ουρανό. Βουτάμε σε πηγές, κάνουμε μπάνιο σε καταρράκτες, πίνουμε το νερό της βροχής, κολυμπάμε στα ουράνια τόξα…

Ένα αστέρι ζηλεύει και ξυπνά να χαρεί το φώς μας. Σύντομα ένα ακόμα, κι άλλα πολλά. Ο ήλιος απελπίζεται κι αρχίζει σιγά σιγά να κλείνει τα μάτια του. Κάθε ακτίνα του που σβήνει κλέβει και λίγο από την μορφή σου. Μέχρι να μου πεις πως μ’ αγαπάς έχεις γίνει όνειρο στον ουρανό. Ένα όνειρο στον ήλιο που κοιμάται και στο λουλούδι που ζει μόνο μια μέρα και μετά πεθαίνει.

Το σώμα μου συρρικνώνεται και πέφτω στην γη. Το χώμα καταπίνει τα πόδια μου και το στόμα μου κλείνει. Δεν μπορώ να σε φωνάξω κι απλώνω τα αδύναμα χέρια μου μήπως προλάβω να κρατήσω λίγη από την ουσία σου πριν χαθείς και πάλι.

‘Ονειρεύομαι’

‘Έφυγες…δειλινό μου!’

Άδειοι σταθμοί, Χαμένα τραίνα

2007-12-14T00:13:00.000+02:00

Άλλο ένα ταξίδι αρχίζει. Όταν είμαστε μαζί, η επίδραση σου πάνω μου είναι μαγική. Σαν να με υπνωτίζεις και ακόμα κι όταν μένω μόνος μου σε ένα ξεχασμένο σταθμό χαμένων τραίνων, σε νοιώθω δίπλα μου. Περνάει καιρός μέχρι να καταλάβω ότι είναι η απουσία σου που καλύπτει το κενό δίπλα μου. Και τότε δεν το αντέχω. Τρέχω πίσω από άδεια τραίνα, μα τόσο ανέλπιστα, μέχρι που βρίσκομαι να τρέχω μπροστά τους. Προσπαθώ να ξεφύγω από αυτό που ξέρω πως με περιμένει. Ανεβαίνω στο πρώτο βαγόνι που σταματά ευγενικά δίπλα μου, ελπίζοντας ότι το ίδιο ευγενικά θα απαλύνει τον πόνο μου, και θα με φέρει κοντά σου.

Πόσα ακόμα κενά δρομολόγια;
Πόσοι ακόμα άδειοι σταθμοί;

Κολλάω το πρόσωπο μου στο παγωμένο τζάμι ενός θολού παραθύρου. Στην άλλη πλευρά του φιγούρες σκοτεινές, βιάζονται να τσαλακωθούν με τον αέρα και με τρομάζουν. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Συνεχίζω να σ’ αναζητώ ανάμεσα στα τοπία που όλο αλλάζουν.

Ξαφνικά μέσα από την σύγχυση της φύσης ξεπετάγεται η μορφή σου και στέκεται απέναντι μου τόσο καθάρια. Ένα φως σε περιστοιχίζει και σε διακρίνει από την ομίχλη, αλλά κι αλλιώς να ήταν θα σ’ αναγνώριζα. Η εικόνα σου είναι βαθιά χαραγμένη στο μυαλό μου. Η καρδιά μου θα ζωγράφιζε δίχως δισταγμό το σχήμα των χειλιών σου κι ας είχα κλειστά τα μάτια.

Ο άνεμος λυσσομανάει, αλλά για σένα μόνο ένα αεράκι φυσάει και δίνει ζωή στα μαλλιά σου που χαϊδεύουν με τόση χάρη το πρόσωπο σου. Πετάγομαι από την θέση μου όρθιος με μιαν ανάσα τόσο γρήγορα που για μια μικρή στιγμή η ψυχή μου ξεγλιστρά από το σώμα μου που μένει αργό πιο πίσω. Τρέχω μέσα στο άδειο βαγόνι μα κανείς δεν είναι εκεί να το σταματήσει για μένα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, θα πέσω από αυτό πριν σε χάσω πάλι.

Όσο μακριά κι αν προσγειωθώ, θα γυρίσω πίσω σε σένα. Κι εσύ καρδιά μου μείνε εκεί, στην θέση που η φύση έφτιαξε για σένα μόνο, το ίδιο ακλόνητη και περίμενέ με. Το αεράκι ας συνεχίσει να φυσάει το κορμί σου κι άσε σε μένα τους τυφώνες. Απλά περίμενέ με…έρχομαι!

Rescue Me

2007-12-01T10:43:00.000+02:00

Song Five
Έρχεσαι εσύ να διώξεις το σκοτάδι. Πρώτα αργά, σαν έναν ήλιο που ανατέλλει και πασχίζει αδύναμος ακόμα να περάσει από τις γρίλιες του παραθύρου μου. Λίγο λίγο μικρά κομμάτια της ουσίας σου μεταφέρουν το φως τους από έξω, εδώ… στο σκοτεινό μου όνειρο! Κι εκεί που όλα είχαν κρυφτεί, σιγά σιγά τα αποκαλύπτεις.

Δίνεις ζωή σε καθετί χαμένο, και το φέρνεις στο φως. Ανοιγοκλείνω μια φορά τα μάτια κι η ερημιά μου μεμιάς γίνεται ζεστό σπιτικό. Άλλη μια και βυθίζομαι σ’ αυτό το καταφύγιο της ασφάλειας. Στο επόμενο βλεφάρισμα κάθε αρνητικό συναίσθημα χάνεται. Κλείνω τα μάτια μου κι ονειρεύομαι. Τα ανοίγω κι είσαι δίπλα μου. Κάθομαι να σε κοιτάω κι όλο το κορμί μου κυριεύεται από την επιθυμία να σ’ αγγίξω. Στο φόβο πως αν το κάνω θα χαθείς, κλείνω τα μάτια μια φορά ακόμα. Στα όνειρα μου είμαστε ένα. Νοιώθω το χέρι σου ζεστό στο πρόσωπό μου. Τα δάχτυλά σου χάνονται στα μαλλιά μου για να βρεθούν στο λαιμό μου. Σου ανοίγω την αγκαλιά μου κι εσύ χάνεσαι μέσα της. Είσαι δική μου επειδή είμαι δικός σου. Απ΄ την αρχή της ύπαρξης είμαστε ένα. Ψιθύρισε μου πως μ’ αγαπάς πριν φύγεις πάλι, κι εγώ θα σου φωνάζω πως σ’ αγαπώ για να τα’ ακούς όπου και να είσαι μέχρι να σε ξαναδώ. Φως μου.

Φόλα (nice day for a murder)

2007-11-17T16:41:00.000+02:00

Song Four

Ξυπνάω μέσα σε έναν σκοτεινό τάφο. Γύρω μου σπασμένα κόκαλα και μια μυρωδιά στάχτης στον αέρα. Το μυαλό μου παίζει μέσα σε ένα όνειρο και μια φωνή γνώριμη πολύ κλαίει μέσα στο σκοτάδι ‘Δεν έφταιξα σε τίποτα…’ στις άκρες των δαχτύλων μου νοιώθω κάτι παράξενο, ξεκινάει σαν μούδιασμα και εξαπλώνεται… όσο προχωράει στο σώμα μου γίνεται ανατρίχιασμα κάτω από το δέρμα μου, κι όταν κάθε κόκαλο μου ραγίσει, η καρδιά μου ξεγυμνώνεται και για μια στιγμή καθετί γύρω μου φωτίζεται με μια κόκκινη λάμψη. Όλες οι σκιές χάνονται και αφήνουν στην θέση τους θολές εικόνες που με το φως θαρρείς πως είναι ματωμένες. Από μέσα τους ξεπετάγονται αδύναμες κραυγές κι ένας ψίθυρος που ξεχωρίζει.

‘Δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που ακολουθεί. Μην προσπαθήσεις να το αλλάξεις’. Κάθε λέξη που ξεχωρίζει παίρνει την μορφή κόκκινης σκόνης στον αέρα, κι όταν οι κόκκοι της διαλυθούν χάνονται μαζί τους κι οι ματωμένες εικόνες. ‘Θα βγεις από τα σωθικά της γης, για να βρεθείς σε έναν τόπο περίεργο. Ένα ψεύτικο φως θα σε οδηγήσει στο πεπρωμένο σου κι όταν σ’ εγκλωβίσει θα χαθεί. Θα μείνεις δεμένος ανάμεσα σε αόρατα σίδερα, να κοιτάζεις την ανυπαρξία σου κατάματα. Η ζωή θα σε προσπερνά χωρίς να γυρίσει να σου ρίξει μια ματιά. Μια πένθιμη κραυγή σου θα φτάσει μέχρι τον ουρανό, μα δεν θα βρεις βοήθεια πουθενά. Ένας πόνος θα ξεκινήσει από βαθιά μέσα σου και θα έρχεται στην επιφάνεια. Θα γραπώνεται στο καθένα από τα κύτταρά σου μέχρι να στα αποσπάσει όλα και να τα παρασύρει μαζί του. Σύντομα το ένα κομμάτι σου μετά το άλλο θα διαλύεται με μια αλυσιδωτή αντίδραση φτιαγμένη από πόνο, κι έτσι θα πεθαίνεις σιγά σιγά όλο και πιο γρήγορα, κι η ζωή θα συνεχίσει να σε προσπερνά…’ και πάλι σιωπή.

Μένω να αναρωτιέμαι τι είναι πιο τρομακτικό, οι ψίθυροι ή η απόλυτη σιωπή. Πριν καν καταφέρω να δώσω μια απάντηση ένας νέος ψίθυρος γεννιέται από την ησυχία. Μαζί του ένα πρωτόγνωρο φως εμφανίζεται λίγο πιο πέρα. ‘Πρώτα θα χάσεις το δέρμα σου… ύστερα η γυμνή σου σάρκα θα φτύνει το αίμα της στη γη ποτίζοντας την με χρώμα κόκκινο…’ Δεν αντέχω άλλο. Τρέχω προς το φως όσο πιο γρήγορα μπορώ με την ελπίδα να ξεφύγω.

Η θύμηση μου χάνεται… το μυαλό μου σβήνει. Ένα συναίσθημα τρόμου με κυριεύει ξαφνικά. ‘Κακό όνειρο ήταν, πέρασε τώρα’ προσπαθώ να καθησυχάσω τον εαυτό μου.

‘Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά ο πόνος δεν μ’ αφήνει να συνεχίσω’ γυρίζω το βλέμμα μου και βλέπω τα βήματα που άφησα πίσω, αποτυπωμένα με αίμα στον δρόμο. Ξαφνικά ανοίγει η γη, και κάθε πόρος της αφήνει μια σταγόνα αίμα να βγει. Πριν το συνειδητοποιήσω βρίσκομαι στην μέση μιας ματωμένης λίμνης. Η ανάσα μου βαραίνει και βγαίνει με μεγάλη δυσκολία μέχρι που αντιστρέφεται. Μαζί με τον αέρα που απομένει βάζω μέσα μου το αίμα που με περικυκλώνει. Το αίμα μέσα μου…το σώμα μου μέσα στο αίμα. Τα μάτια μου κλείνουν και με βυθίζουν στο κόκκινο σκοτάδι. Ένας κόκκινος υγρός τάφος. Η τελευταία μου ανάσα είναι κοντά…

‘Δεν έφταιξα σε τίποτα...’

Ξέθωρη Ανάμνηση

2007-11-06T18:57:00.000+02:00

Ακουμπισμένος στην μέση του πουθενά, αφημένος στην τύχη μου, προχωράω ξυπόλυτος πάνω στην άσφαλτο, ψάχνοντας να βρω ένα μέρος να σταματήσω. Ένα μέρος να με αγκαλιάσει και να με ξεκουράσει. Μέχρι στιγμής τίποτα… οι παγωμένες κολώνες που κλείνουν τα σβησμένα κεφάλια τους πάνω μου ίσα που αρκούν να με φοβίσουν, μα η ψυχή μου δεν βρίσκει ξεκούραση με στάσεις στο πουθενά.

Πέφτω στο δρόμο και όλο μου το πρόσωπο αγγίζει την ντυμένη με άσφαλτο γη. Τα μάτια μου τρεμοπαίζουν μέχρι που σβήνουν. Το μυαλό μου αντέχει λίγο παραπάνω και έπειτα σβήνει κι αυτό. Ονειρεύομαι εσένα, και για μια στιγμή παίρνω δύναμη. Το σώμα μου κόβει το κεφάλι και σφίγγει την καρδιά. Ένα συναίσθημα ευτυχίας ξαναγεννά κάθε κύτταρο μου. Ένας χορός ξεκινά μαζί με την μουσική που φτάνει στα αυτιά μου, μόνο για να ξυπνήσω και να βρεθώ ανάμεσα σε κόσμο, και κάθε νότα να γίνει ο ήχος που αφήνουν πίσω τους οι περαστικοί με κάθε βήμα.

Μαζί αφήνουν πίσω και μένα, σαν ένα ζητιάνο, μόνο που εγώ δεν έχω δύναμη ούτε να παρακαλέσω για βοήθεια. Ένας γυρίζει για λίγο και με κοιτά στα μάτια, και για μια στιγμή το πρόσωπο του παίρνει την μορφή σου. Με κοιτάς και χάνεσαι κι εγώ σε κυνηγώ…τα πόδια μου σέρνονται κι η γη από κάτω γυρίζει γρήγορα μόνο για σένα μέχρι που σε παίρνει μακριά.

Πίσω σου αφήνεις φύλλα ξερά και ποτάμια άδεια, κι εμένα γονατιστό να μαζεύω τα κομμάτια μου πάνω σε δρόμους σπασμένους κι έναν ήλιο που σκεπάζεται από την ίδια την σκιά του.

Lost In Silence

2007-10-16T14:38:00.000+03:00

Όλα είναι σκοτεινά. Γύρω μου νοιώθω μόνο υγρασία και μουσκεμένα φύλλα. Κάνω να ανοίξω τα μάτια μου και μαύρο χώμα μου τα καλύπτει ξανά. Πνίγομαι…απλώνω τα χέρια μου και ψάχνω το κενό. Στο πρώτο άγγιγμα, μόνο σκοτάδι, και στο δεύτερο ξανά. Στο τρίτο πιάνω ένα σύρμα. Ρεύμα περνά μέσα από το σώμα μου, κι είναι σαν να νοιώθω κάθε άκρο μου για πρώτη φορά. Αν και φοβάμαι συνεχίζω να κρατιέμαι. Κρατιέμαι και τραβώ το σύρμα με ότι δύναμη έχω. Ο πόνος σιγά σιγά εξαφανίζεται κι η δύναμη αυξάνει. Η επιφάνεια με φτάνει κι εγώ γεννιέμαι ξανά για πρώτη φορά.

Ο κόσμος γύρω μου ξεπηδάει από την γη και φτιάχνεται από την αρχή μόνο για μένα. Σπίτια, άνθρωποι, αυτοκίνητα, ήλιοι, φεγγάρια κι ουρανοί…όλα για μένα. Με κάθε μου βήμα κάτι νέο ξεπετάγεται μπροστά και κάτι παλιό πεθαίνει πίσω. Μέχρι να βγω από την μικρή μου πόλη, έχουν γεννηθεί κι έχουν πεθάνει δεκάδες πολιτισμοί. Όταν ο δρόμος τελειώνει, η γη με πετάει ψηλά στον αέρα, κι ένα βουνό γεννιέται από κάτω για να με κρατήσει ψηλά. Ότι κι αν είδα δεν συγκρίνεται με αυτό που έχω μπροστά στα μάτια μου τώρα.

Όλα τα ηλιοβασιλέματα του κόσμου πεθαίνουν μπροστά μου, κι από κάτω τους η γη γυρίζει σαν τρελή. Φώτα ανάβουν, τρεμοσβήνουν και χάνονται, και μια ιστορία αιώνων επιβιώνει μέσα στη νύχτα. Όλα Γύρω μου αλλάζουν κάτω από το ίδιο φως και το ίδιο σκοτάδι.

Ξαφνικά η γη σταθεροποιείται και το τοπίο μένει ίδιο. Ένα ένα τα φώτα αρχίζουν και προχωρούν. Μοιάζουν να συγκεντρώνονται όλα μαζί και να παίρνουν τα βουνά. Πάνω σε μια πλαγιά φτάνει το πρώτο φως κι έπειτα ένα ακόμα. Σύντομα όλα έχουν μαζευτεί σε ένα μέρος ιερό περιτριγυρισμένο από σκοτάδι.

Τα φώτα χτίζουν ένα παλάτι. Όταν το κοιτάς πολλή ώρα νοιώθεις ότι σε μαγεύει και σε τραβάει προς το μέρος του. Δεν μπορώ να αντισταθώ. Τα πόδια μου που τόση ώρα ήταν νεκρά, ξυπνούν και παίρνουν τον έλεγχο του κορμιού μου ολόκληρου. Νοιώθω πως περπατώ γρήγορα, έπειτα πως τρέχω και σχεδόν πετάω. Έφτασα…

Μια μεγάλη πόρτα φτιαγμένη από φως, ανοίγεται μπροστά μου, και για πρώτη φορά χάνομαι μέσα σε ανθρώπους. Όλοι περιμένουν κάτι, κι Όλοι κάθονται υπομονετικοί κι ανυπόμονοι. Προσπαθώ να μπω στην ομάδα τους και να νοιώσω ένα μαζί τους. Κι εκεί που περιμένω, οι διαστάσεις αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται, σαν να θέλουν να μπερδέψουν μόνο εμένα. Κάθε άνθρωπος διαλέγει μια και χάνεται σ’ αυτή. Αρπάζει ένα τραίνο και φεύγει αφήνοντας μια γραμμή από φως πίσω του. Ο σταθμός σπάει σε χιλιάδες κομμάτια ,και η μια στάση του τώρα οδηγεί σε χιλιάδες διαφορετικούς προορισμούς.

Που να πάω; Που βρίσκεσαι καρδιά μου; Φώναξε μου να σ’ ακούσω. Τραγούδησε μου κι εγώ με το τραγούδι σου θα έρθω κοντά σου. Ψιθύρισε μου κι εγώ θα σ’ ακούσω…

Titulos.Rain.Instrumental

2007-10-12T17:34:00.001+03:00

Song Three

Ένας παράδεισος κοντά σου, μια κόλαση μακριά σου. Κινώ στεριά και θάλασσα να βρεθώ διπλά σου, και στον ουρανό καταλήγω. Όλα θολά είναι εκτός από ένα σημείο. Ένα κενό που πνίγεται στον καπνό. Κι από μέσα του ξεπετάγεται το πιο εκτυφλωτικό φως. Μήπως είσαι εσύ κάρδια μου;

Ότι προσπαθεί να σε καλύψει θα αποτύχει σύντομα. Πότε θα φτάσω εκεί; Όχι αργά… ότι και να ελπίζω μια σταγόνα με πιάνει από το χέρι, σύντομα μια ακόμα, κι άλλη μια. Μέχρι να κάνω πως ελευθερώνομαι με καλύπτουν χιλιάδες μικρές σταγόνες. Δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο. Ο ουρανός ανοίγει και η βροχή με παρασέρνει μαζί της. Ταχύτητες με ρίχνουν κάτω, γρήγορα και πιο γρήγορα. Η γη ανοίγει το στόμα της να με καταπιεί.

Μέχρι να γυρίσω να σε δω σε έχουν καταπιεί με την σειρά τους τα σύννεφα. Μια τελευταία προσπάθεια να με πιάσεις, μα το τελευταίο φως σου περνά λίγο διπλά μου. Τώρα βρισκόμαστε θαμμένοι καρδιά μου. Εσύ στην μια άκρη κι εγώ στην άλλη. Ανάμεσα μας ο ουρανός κι όλη η γη, κι όμως… εγώ νοιώθω την ανάσα σου διπλά μου! Έλα να με σώσεις…και θα κάνω το ίδιο.

Μην κλαις άλλο ουρανέ μου. Εγώ εκεί εσύ εδώ, ήλιος με βροχή, αέρας και νερό μαζί.

J'y suis jamais allé

2007-10-09T13:53:00.000+03:00

Πίσω στο σπίτι κι ο ήλιος ακόμα δεν έδυσε, σαν να μην γύρισε η γη, κι ο χρόνος να σταμάτησε από την ώρα που έφυγα.

Κι η μορφή; Που να βρίσκεται; Το κάλεσμα της ήταν για μένα; ή μήπως δεν συνέβη ποτέ; Κάτι μέσα στο παραμύθι φαινόταν αληθινό. Ίσως πάλι να ήταν απλά η αύρα της θάλασσας που αποχαιρετούσε το φως. Τρελά νερά!!!!

Τρελαίνομαι κι εγώ μακριά σου. Ακόμα κι αν δεν υπάρχεις εγώ θα σε βρω. Η μέρα πλέον έσβησε, αλλά αλλάζω διάθεση. Σκοτάδι και απαισιοδοξία είναι άσχημος συνδυασμός. Γι’ αυτό φορώ τα καλά μου παίρνω ένα σακίδιο με νερό και λίγο φαγητό και ξεκινώ.

Song Two
Εκεί δεν έχω πάει ποτέ…εκεί έρχομαι τώρα!

Oh God I Miss You...

2007-10-08T23:43:00.000+03:00

Song One

Το σπίτι με πλακώνει…δεν αντέχω άλλο τους τοίχους να με κλείνουν μέσα. Αποφασίζω να βγω μια βόλτα.

Η νύχτα είναι κοντά, αλλά το ηλιοβασίλεμα απλώνει το τελευταίο φως του πάνω μου, από εκεί μακριά, πέρα από την θάλασσα.

Οι ακτίνες που τρεμοσβήνουν απλώνονται πάνω στο νερό και με σέρνουν μαζί τους στην παραλία. Ο κόσμος λιγοστεύει όσο το κρύο δυναμώνει. Τυλίγομαι στο παλτό μου και φτιάχνω το δικό μου παραμύθι.

Μέσα στο κρύο νοιώθω ένα ζεστό κύμα αέρα να περνά από δίπλα μου, και κάθε κύτταρο μου κάνει μια κίνηση μακριά από την θέση του.

Μια μορφή με σημαδεύει, με διαπερνά και με προσπερνά. Μου γυρίζει την πλάτη και σαν να ξέρει ότι θα την ακολουθήσω απομακρύνεται με βήμα αργό και σταθερό. Τρέχω πίσω της μα μέχρι να την φτάσω εξαφανίζεται μαζί με το ηλιοβασίλεμα.

Θα έρθω να σε βρω καρδιά μου…

Εν αρχή…

2007-10-08T23:41:00.000+03:00

Σε μια στιγμή της ζωής μου εντελώς τυχαία, τραβάω μια γραμμή και θέτω την αρχή. Που πηγαίνω;

Που με πάνε;

Θα δείξει…

Θα κάνω κύκλους ή μεγάλες διαδρομές, θα τρέξω στην βροχή ή θα περπατώ αργά κάτω από τον ήλιο….

Θα δείξει…

Εγώ κι οι σκέψεις μου, το κινητό κι η μουσική μου… για μια βόλτα ή ένα ταξίδι, για ένα κύκλο κι ένα προορισμό…

Κάποια στιγμή του ταξιδίου, εντελώς τυχαία, θα πατήσω ένα βήμα και θα θέσω μια τελεία. Το ταξίδι θα τελειώσει…

Αλλά μέχρι τότε ας απολαύσουμε τις σκέψεις, τους ήχους, τις εικόνες…την βόλτα!