Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Lost In Silence

Όλα είναι σκοτεινά. Γύρω μου νοιώθω μόνο υγρασία και μουσκεμένα φύλλα. Κάνω να ανοίξω τα μάτια μου και μαύρο χώμα μου τα καλύπτει ξανά. Πνίγομαι…απλώνω τα χέρια μου και ψάχνω το κενό. Στο πρώτο άγγιγμα, μόνο σκοτάδι, και στο δεύτερο ξανά. Στο τρίτο πιάνω ένα σύρμα. Ρεύμα περνά μέσα από το σώμα μου, κι είναι σαν να νοιώθω κάθε άκρο μου για πρώτη φορά. Αν και φοβάμαι συνεχίζω να κρατιέμαι. Κρατιέμαι και τραβώ το σύρμα με ότι δύναμη έχω. Ο πόνος σιγά σιγά εξαφανίζεται κι η δύναμη αυξάνει. Η επιφάνεια με φτάνει κι εγώ γεννιέμαι ξανά για πρώτη φορά.



Ο κόσμος γύρω μου ξεπηδάει από την γη και φτιάχνεται από την αρχή μόνο για μένα. Σπίτια, άνθρωποι, αυτοκίνητα, ήλιοι, φεγγάρια κι ουρανοί…όλα για μένα. Με κάθε μου βήμα κάτι νέο ξεπετάγεται μπροστά και κάτι παλιό πεθαίνει πίσω. Μέχρι να βγω από την μικρή μου πόλη, έχουν γεννηθεί κι έχουν πεθάνει δεκάδες πολιτισμοί. Όταν ο δρόμος τελειώνει, η γη με πετάει ψηλά στον αέρα, κι ένα βουνό γεννιέται από κάτω για να με κρατήσει ψηλά. Ότι κι αν είδα δεν συγκρίνεται με αυτό που έχω μπροστά στα μάτια μου τώρα.



Όλα τα ηλιοβασιλέματα του κόσμου πεθαίνουν μπροστά μου, κι από κάτω τους η γη γυρίζει σαν τρελή. Φώτα ανάβουν, τρεμοσβήνουν και χάνονται, και μια ιστορία αιώνων επιβιώνει μέσα στη νύχτα. Όλα Γύρω μου αλλάζουν κάτω από το ίδιο φως και το ίδιο σκοτάδι.



Ξαφνικά η γη σταθεροποιείται και το τοπίο μένει ίδιο. Ένα ένα τα φώτα αρχίζουν και προχωρούν. Μοιάζουν να συγκεντρώνονται όλα μαζί και να παίρνουν τα βουνά. Πάνω σε μια πλαγιά φτάνει το πρώτο φως κι έπειτα ένα ακόμα. Σύντομα όλα έχουν μαζευτεί σε ένα μέρος ιερό περιτριγυρισμένο από σκοτάδι.



Τα φώτα χτίζουν ένα παλάτι. Όταν το κοιτάς πολλή ώρα νοιώθεις ότι σε μαγεύει και σε τραβάει προς το μέρος του. Δεν μπορώ να αντισταθώ. Τα πόδια μου που τόση ώρα ήταν νεκρά, ξυπνούν και παίρνουν τον έλεγχο του κορμιού μου ολόκληρου. Νοιώθω πως περπατώ γρήγορα, έπειτα πως τρέχω και σχεδόν πετάω. Έφτασα…



Μια μεγάλη πόρτα φτιαγμένη από φως, ανοίγεται μπροστά μου, και για πρώτη φορά χάνομαι μέσα σε ανθρώπους. Όλοι περιμένουν κάτι, κι Όλοι κάθονται υπομονετικοί κι ανυπόμονοι. Προσπαθώ να μπω στην ομάδα τους και να νοιώσω ένα μαζί τους. Κι εκεί που περιμένω, οι διαστάσεις αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται, σαν να θέλουν να μπερδέψουν μόνο εμένα. Κάθε άνθρωπος διαλέγει μια και χάνεται σ’ αυτή. Αρπάζει ένα τραίνο και φεύγει αφήνοντας μια γραμμή από φως πίσω του. Ο σταθμός σπάει σε χιλιάδες κομμάτια ,και η μια στάση του τώρα οδηγεί σε χιλιάδες διαφορετικούς προορισμούς.



Που να πάω; Που βρίσκεσαι καρδιά μου; Φώναξε μου να σ’ ακούσω. Τραγούδησε μου κι εγώ με το τραγούδι σου θα έρθω κοντά σου. Ψιθύρισε μου κι εγώ θα σ’ ακούσω…

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Titulos.Rain.Instrumental


Song Three

Ένας παράδεισος κοντά σου, μια κόλαση μακριά σου. Κινώ στεριά και θάλασσα να βρεθώ διπλά σου, και στον ουρανό καταλήγω. Όλα θολά είναι εκτός από ένα σημείο. Ένα κενό που πνίγεται στον καπνό. Κι από μέσα του ξεπετάγεται το πιο εκτυφλωτικό φως. Μήπως είσαι εσύ κάρδια μου;



Ότι προσπαθεί να σε καλύψει θα αποτύχει σύντομα. Πότε θα φτάσω εκεί; Όχι αργά… ότι και να ελπίζω μια σταγόνα με πιάνει από το χέρι, σύντομα μια ακόμα, κι άλλη μια. Μέχρι να κάνω πως ελευθερώνομαι με καλύπτουν χιλιάδες μικρές σταγόνες. Δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο. Ο ουρανός ανοίγει και η βροχή με παρασέρνει μαζί της. Ταχύτητες με ρίχνουν κάτω, γρήγορα και πιο γρήγορα. Η γη ανοίγει το στόμα της να με καταπιεί.



Μέχρι να γυρίσω να σε δω σε έχουν καταπιεί με την σειρά τους τα σύννεφα. Μια τελευταία προσπάθεια να με πιάσεις, μα το τελευταίο φως σου περνά λίγο διπλά μου. Τώρα βρισκόμαστε θαμμένοι καρδιά μου. Εσύ στην μια άκρη κι εγώ στην άλλη. Ανάμεσα μας ο ουρανός κι όλη η γη, κι όμως… εγώ νοιώθω την ανάσα σου διπλά μου! Έλα να με σώσεις…και θα κάνω το ίδιο.



Μην κλαις άλλο ουρανέ μου. Εγώ εκεί εσύ εδώ, ήλιος με βροχή, αέρας και νερό μαζί.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

J'y suis jamais allé

Πίσω στο σπίτι κι ο ήλιος ακόμα δεν έδυσε, σαν να μην γύρισε η γη, κι ο χρόνος να σταμάτησε από την ώρα που έφυγα.

Κι η μορφή; Που να βρίσκεται; Το κάλεσμα της ήταν για μένα; ή μήπως δεν συνέβη ποτέ; Κάτι μέσα στο παραμύθι φαινόταν αληθινό. Ίσως πάλι να ήταν απλά η αύρα της θάλασσας που αποχαιρετούσε το φως. Τρελά νερά!!!!

Τρελαίνομαι κι εγώ μακριά σου. Ακόμα κι αν δεν υπάρχεις εγώ θα σε βρω. Η μέρα πλέον έσβησε, αλλά αλλάζω διάθεση. Σκοτάδι και απαισιοδοξία είναι άσχημος συνδυασμός. Γι’ αυτό φορώ τα καλά μου παίρνω ένα σακίδιο με νερό και λίγο φαγητό και ξεκινώ.




Song Two
Εκεί δεν έχω πάει ποτέ…εκεί έρχομαι τώρα!

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2007

Oh God I Miss You...


Song One


Το σπίτι με πλακώνει…δεν αντέχω άλλο τους τοίχους να με κλείνουν μέσα. Αποφασίζω να βγω μια βόλτα.

Η νύχτα είναι κοντά, αλλά το ηλιοβασίλεμα απλώνει το τελευταίο φως του πάνω μου, από εκεί μακριά, πέρα από την θάλασσα.

Οι ακτίνες που τρεμοσβήνουν απλώνονται πάνω στο νερό και με σέρνουν μαζί τους στην παραλία. Ο κόσμος λιγοστεύει όσο το κρύο δυναμώνει. Τυλίγομαι στο παλτό μου και φτιάχνω το δικό μου παραμύθι.

Μέσα στο κρύο νοιώθω ένα ζεστό κύμα αέρα να περνά από δίπλα μου, και κάθε κύτταρο μου κάνει μια κίνηση μακριά από την θέση του.

Μια μορφή με σημαδεύει, με διαπερνά και με προσπερνά. Μου γυρίζει την πλάτη και σαν να ξέρει ότι θα την ακολουθήσω απομακρύνεται με βήμα αργό και σταθερό. Τρέχω πίσω της μα μέχρι να την φτάσω εξαφανίζεται μαζί με το ηλιοβασίλεμα.

Θα έρθω να σε βρω καρδιά μου…

Εν αρχή…

Σε μια στιγμή της ζωής μου εντελώς τυχαία, τραβάω μια γραμμή και θέτω την αρχή. Που πηγαίνω;

Που με πάνε;

Θα δείξει…

Θα κάνω κύκλους ή μεγάλες διαδρομές, θα τρέξω στην βροχή ή θα περπατώ αργά κάτω από τον ήλιο….

Θα δείξει…

Εγώ κι οι σκέψεις μου, το κινητό κι η μουσική μου… για μια βόλτα ή ένα ταξίδι, για ένα κύκλο κι ένα προορισμό…

Κάποια στιγμή του ταξιδίου, εντελώς τυχαία, θα πατήσω ένα βήμα και θα θέσω μια τελεία. Το ταξίδι θα τελειώσει…

Αλλά μέχρι τότε ας απολαύσουμε τις σκέψεις, τους ήχους, τις εικόνες…την βόλτα!